Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα featured. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα featured. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ

Σεπτεμβρίου 15, 2016 featured , 0 Comments

Μόλις που ξημέρωσε και οι ήχοι του πολέμου, ανάμεσα στο χτες και στο σήμερα, ηχούν σαν σε επιστράτευση. Με ότι σου έχει απομείνει, καλείσαι να ηγηθείς την μάχης, επάνω στο λαβωμένο σου από τους καιρούς άτι. Ένα βουητό σε τραντάζει και αναγκάζει την γη, να αποκαλύψει τις πληγές της, ξερνώντας από μέσα τους γκρίζο καπνό. Εκείνος, σφυρά στο δρόμο του για την ελευθεριά και γεμίζει τον γύρω χώρο με αναμνήσεις, που θάφτηκαν σχεδόν ζωντανές. Η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνιχτική και η ορατότητα του σήμερα αλλοιώνεται, από στιγμές που πυρπολήθηκαν κάποτε μέσα σου και που τώρα παρελαύνουν άτακτα μπροστά σου.

Προσπαθείς να πάρεις ανάσα και να κρατήσεις τα χαλινάρια της λογικής, ώστε να καταφέρεις να σχεδιάσεις το στρατηγικό πλάνο της επίθεσης σου. Όσο εσύ όμως προσπαθείς, εκείνα τόσο επιμένουν να διαλύσουν την άμυνα σου, αφού γυρνούν και στροβιλίζονται γύρω σου με τέτοια μανία, που δύσκολα μπορείς να σταθείς όρθιος. Τα πόδια σου λυγίζουν και για δευτερόλεπτα παραδίνεσαι υπό την απειλή της λόγχης του εχθρού. Ο καπνός κάνει τα μάτια σου να δακρύσουν και η φωτιά που τόσα χρόνια κρυβόταν μέσα σου, διψά να σε κατασπαράξει.

Σηκώνεις το κεφάλι και ψάχνεις δεξιά και αριστερά για λύσεις, ψέματα και τεχνάσματα, που θα μπορούσαν να κατατροπώσουν τον εχθρό σου. Ονόματα σου έρχονται στο μυαλό και εκείνο για να μην χάσει χρόνο, αναζητά τις μορφές τους. Αδυνατώντας να τις ταυτοποιήσει, απορείς και αναρωτιέσαι, που κάνεις τους δεν βρίσκεται εκεί για να σε υπερασπιστεί. Άραγε, αν τους καλέσεις θα έρθουν, σκέφτεσαι? Προσπαθείς λοιπόν, με όλη σου την δύναμη να τους φωνάξεις αλλά η φωνή σου μοιάζει με ψίθυρο, όσο οι σφαίρες του χθες ρυπαίνουν τον περιβάλλοντα χώρο, με κρότο και μπαρούτι.

Η μοναξιά σου σε τρομοκρατεί και κάνει του χτύπους της καρδιάς να χορεύουν τόσο γρήγορα, που φοβάσαι πως όλα σύντομα θα τελειώσουν. Παραδομένος στο συνειδητοποιημένο σου τίποτα, ένας βαθύς αναστεναγμός φέρνει μαζί του ένα δροσερό αεράκι. Η δροσιά του σε κάνει να αναρωτηθείς για την παρουσία του και διστακτικά σηκώνεις τα μάτια προς τον ουρανό. Ο εχθρός σου δεν είναι πια εκεί, αφού μια ακτίδα φωτός κοβει στα δυο τη γκρίζα του επιβλητική μορφή. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα και αφήνεις το φως να σε λούσει μέχρι τα έγκατα του "εγώ" σου. Ακούς το φλοιό του να θρυμματίζεται και ένα άισθημα γαλήνης λειτουργεί θερμαντικά. Η υγρασία της μοναξιάς απορροφάται και έτσι πλέον νοιώθεις την ελπίδα της λύτρωσης. Όχι, δεν είσαι μόνος, δεν θα είσαι ξανά πια μόνος. 

Αν και χτυπημένος, καθαρίζεις τα ρούχα σου από την βρωμιά του πολέμου και φορτώνεις ότι σου έχει απομείνει, στο ταλαιπωριμένο σου άτι. Το φως στα μάτια του σου φαίνεται γνώριμο πια και αισθάνεσαι σαν να σου δίνει το ελεύθερο να κρατήσεις και πάλι τα χαλινάρια της ζωής. Αισθανόμενος την ευθύνη που θα κουβαλάς, από εδώ και έπειτα, φοβάσαι πολύ περισσότερο τόσο για τους εχθρούς που θα συναντήσεις, όσο και για τους πολέμους που θα ξεπηδήσουν άξαφνα στο διάβα σου. Όσο όμως θα κουβαλάς μέσα σου, εκείνο το φως, γνωρίζεις πως σε όποια μάχη και αν βρεθείς στο μέλλον, θα έχει δίπλα σου τον πιο δυνατό σύμμαχο και συμβουλάτορα. 

Louiza Bella | All Rights Reserved
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2015

ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΟΑΣΕΙΣ

Αυγούστου 06, 2015 featured , 2 Comments

Ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα,
μια ξύλινη κουνιστή καρεκλά και ένα σάλι.
Εκεί θα σε ανταμώσω.
Θα σε ζωγραφίσω, πάνω στην άμμο.
Θα σε ακούσω μέσα στο σφύριγμα του ανέμου.
Θα με καλείς κοντά σου.
Θα ψιθυρίζεις το όνομα μου με τέτοια λεπτότητα,
σαν να με ξέρεις, σαν να με γνώριζες χρόνια.
Σαν να περίμενες μια ζωή να σου απαντήσω.
Σαν να περίμενες μια ολόκληρη ζωή.

Θα αφήσω το μάτι μου να περιπλανηθεί στο γαλάζιο.
Γερασμένη, θα σκηνοθετήσω κάθε στιγμή μαζί σου.
Σαν να την έζησα, σαν να ήμουν εκεί.
Και εσύ θα είσαι, τόσο εσύ.
Κάτι που δεν θα μπορώ να περιγράψω,
κάτι που δεν θα μπορώ να ξεστομίσω.
Μια μορφή μέσα στο φως.
Μια μορφή που…
Που…

Ο άνεμος θα φυσήξει ξανά.
Θα μου κουνήσει γλυκά την καρέκλα,
σαν ένα μωρό που προσπαθεί να κοιμηθεί.
Θα νιώσω μια σπίθα στο στέρνο, στο λαιμό,
σαν δυο χέρια που προσπαθούν να χώσουν
 τα χέρια τους στην ψυχή μου.

Μη! Θα Φωνάξω.
Μη! Πονάω! Μην τα σκαλίζεις.
Και η σπίθα αυτή θα χορέψει πάνω μου σαν σε βωμό.
Θα κλείσεις μέσα στις παλάμες σου τη λάβα.
Θα καείς, μα δεν θα μιλήσεις.
Όχι! Όχι ακόμα.
Θα περιμένεις να σβήσει η φλόγα.

Η κάπνα τότε θα χτίσει πια, τη δική της όαση,
δίπλα στην καρδιά μου.
Θα λικνιστώ μέσα στη μέθη,
σαν σε εκείνη τη γλυκιά μέθη του διψασμένου.
Σαν από μηχανής θεός θα εμφανιστείς ξανά
μέσα από έναν αλμυρό καταρράχτη που κάτι θα μου θυμίζει.
Θα παλέψεις να βγεις, να 'ρθεις κοντά μου.
Θα μου κάνεις νοήματα και εγώ σα χαζεμένη
απλά θα προσπαθώ να καταλάβω,
αφού τα πόδια μου θα χουν σφηνώσει στη γη.

Θα μου μιλήσεις, θα μου πεις πως με καλούσες
και εγώ θα σε κοιτάξω ξανά.
Θα σε ρωτήσω γιατί, γιατί δεν το φώναζες;
Γιατί δεν φώναζες όσο έπρεπε;
Κι εγώ γιατί; Γιατί δεν σε άκουσα;
Κι άμα σε άκουσα γιατί δεν γύρισα;
Γιατί δεν κοίταξα προς την μεριά σου;

Θα ταρακουνηθώ από την ενοχή μου και θα ξυπνήσω ενώ
η καρέκλα, σαν πιστή μάνα ακόμα θα με κουνά.
Με την κάθε της ταλάντωση, η ψυχή
μου θα πάλλεται από τη γλύκα του ονείρου.
Και εκεί, θα χαθεί ξανά μέσα στο γαλάζιο.
Θα βρίσκομαι ξανά σπίτι, εκεί απ' όπου ξεκίνησαν όλα.

Πάντως αν τη δεις ποτέ, να καθρεφτίζεται στο βυθό,
βούτα να την πιάσεις, ευλαβικά σαν τον σταυρό.
Χάιδεψε την και βάλε τη ξανά για ύπνο.
Ίσως τότε, αφού θα έχω πια νιώσει την αφή σου
να μπορώ να σε αναγνωρίσω.
Ίσως τότε, να είμαι πια άξια να σ' ανταμώσω.

Louiza Bella | All Rights Reserved 
στις 2 σχόλια:
Ετικέτες

Πέμπτη 9 Μαΐου 2013

DREAMS OR NIGHTMARES

Μαΐου 09, 2013 featured , 0 Comments

   Είναι μοναδικό, το πόσο δύναμη μπορεί να κρύβουν οι μορφές, μπορεί να κρύβουν οι άνθρωποι! Σε μαγνητίζουν, σε απορροφούν και σε κλείνουν στα μικρά δοχεία τους! Eίναι τα μπουκαλάκια που κουβαλάς στο λαιμό σου! Εκεί μέσα κρύβονται τα όνειρα σου, οι ελπίδες σου, τα θέλω σου! Κρύβονται οι πιο κρυφοί σου πόθοι, μα πάνω απ όλα κρύβονται οι μεγαλύτερες αλήθειες της ψυχής! Αλήθειες που φωνάζεις ν' ακουστούν, έχεις ανάγκη να ακουστούν, πρέπει! Μα πως, αφού όσο κι αν φωνάζεις, τα ηχητικά κύματα της φωνής θα χτυπούν πάνω στο γυαλί και θα επιστρέφουν σε εσένα! Θα σε χτυπούν, θα σε κομματιάζουν! Θα συνεχίζεις να προσπαθείς και το αποτέλεσμα θα επαναλαμβάνεται!   

 Κάποια βράδια πριν κοιμηθείς, θα ανοίγεις δειλά το μπουκαλάκι, για να πάρεις μια μυρωδιά, από αυτό που σε αντιπροσωπεύει! Τον πραγματικό σου εαυτό, όχι εκείνον, που προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως είσαι! Θα κλείνεις ευλαβικά το καπάκι, με φόβο μην σπάσεις ότι εκείνος έχτισε, μα με αυτοπεποίθηση, πως αύριο το πρωί, όλα θα είναι διαφορετικά! Τίποτα όμως δεν θα έχει αλλάξει. Το μπουκαλάκι θα είναι εκεί και δυστυχώς για ένα ακόμα βράδυ, από την διψασμένη σου ελπίδα για αυτό το καλύτερο αύριο, θα έχεις αφήσει μια χαραμάδα από το φελλό του ανοιχτή! Θα ξαπλώσεις, θα κλείσεις τα μάτια και δίχως κόπο, θα εμφανιστεί μεθυστικά μπροστά σου! Θα είναι εκεί, θα σε κοιτάει, θα σε αγγίζει, θα σου μιλάει! Ναι στο όνειρα θα σου μιλάει! Θα κάνει όλα αυτά που δεν έχεις δει, μα έχεις ανάγκη να δεις! Εσύ σαν έρμαιο, θα ταλαντεύεσαι στον ρυθμό του ονείρου, θα προσπαθείς να βρεις απαντήσεις και διαρκώς θα αναζητάς, θα αναζητάς, θα αναζητάς . . Θα αναζητάς εκείνον, μα πάνω απ όλα θα αναζητάς εσένα. . Θα αναζητάς εκείνη την δύναμη, που θα σε κάνει να σταματήσεις τον χρόνο, μόνο για ένα λεπτό, για να κερδίσεις την ευκαιρία, να παλέψεις για την ελευθερία σου! Θα έχεις μόνο ένα λεπτό, να καταφέρεις να βάλεις τέλος,  στο ουτοπικό σου παραμύθι!

  Το παράξενο με τα όνειρα, είναι πώς τις περισσότερες φορές δεν επιλέγεις εσύ την εξέλιξη τους! Αν σκεφτούμε την κατάληξη τους, τότε μάλλον το υποσυνείδητο μας, έχει επιλέξει ήδη για εμάς! Έτσι τα όνειρα απλά σε μεθούν ενώ οι εφιάλτες σε προσγειώνουν στην πραγματικότητα! Μια πραγματικότητα που βεβαία δεν γνωρίζεις, αφού εκείνος  δεν σου προσέφερε ποτέ  χειροπιαστά την αλήθεια! Ίσως  λοιπόν εκείνη, να είναι η αλήθεια που φοβάσαι να αντιμετωπίσεις, την πιθανότητα της να ισχύει!

   Το ταξίδι της αναζήτησης θα συνεχίζεται και λόγια θα συνεχίζουν να πυρπολούν την καρδιά σου! Αν είσαι τυχερός ίσως και να ακούσεις αυτά που πάντα ποθούσες, αν όμως όχι, ετοιμάσου να αντιμετωπίσεις το πιο δύσκολο κομμάτι του εαυτού σου! Σύγκριση, απόρριψη, πόνος . 

   Συμπέρασμα, ξύπνα και βρες την δύναμη, να σπάσεις το κρεμαστό μπουκαλάκι απ το λαιμό σου! Τότε και μόνο τότε, δεν θα σ' ακoλουθούν εφιάλτες . Tότε και μόνο τότε, θα είσαι πραγματικά ελεύθερος να επιλέξεις .

                                           Louiza Bella | All Rights Reserved 
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

ΤΟΥΝΕΛ ΟΝΕΙΡΩΝ

Ιανουαρίου 22, 2013 featured , 0 Comments
    Είναι σκοτάδι και περπατώ μόνη, σε εκείνο δρόμο που χάραξες να ζω. Μόλις δύο στενά πιο κάτω, από εκεί που έβρισκα το χαμόγελο. Είναι εκείνο το μικρό στενάκι της φαντασίας μου. Εκεί όπου γεννιέμαι και πεθαίνω κάθε βράδυ. Σε εκείνο το σημείο της καρδίας, όπου μπορώ να σε αγγίζω, όποτε το θελήσω. Σε εκείνο το σημείο, που δεν έφυγες στιγμή από κοντά μου.  

   Εκεί, μοιράζομαι μαζί σου μυστικά και τραγούδια. Σε χαϊδεύω, σε φροντίζω. Σε κοιτώ και απλά χαμογελώ, αφού ποτέ, δεν μου χρειάστηκε κάτι παραπάνω. Αρκούσε μονάχα, εκείνη η γραμμή του προσώπου σου, για να μου δίνει την δύναμη να ανασαίνω.  

   Το ταξίδι μου συνεχίζει,  ακόμα  περπατώ,  χωρίς να βλέπω. Αφήνω τη καρδιά, να με καθοδηγήσει, άλλωστε η μορφή σου τυφλώνει την όραση της λογικής μου. Το βήμα μου, μέρα με την μέρα βαραίνει, γίνεται πιο αργό. Προσπαθώ να φτάσω στην έξοδο και έμμεσα, προσπαθώ να φτάσω κοντά σου.  Αν γνωρίζεις πως να βγω ψιθύρισε μου. Δύο λέξεις θα είναι αρκετές,  για να καταλάβω αν έχω τελικά χαθεί. Έχεις σκεφτεί ποτέ, πόσο ματώνω για να ξεστομίσω μία λέξη? Γι' αυτό το ένα βήμα προς την έξοδο.

   Κάπου κάπου βρίσκω ξανά την δύναμη. Βρίσκω την δύναμη να μπορώ να περπατώ, σε εκείνο το καταχωνιασμένο και υγρό τούνελ. Ξέρεις, κάποια βράδια πριν κλείσω τα φτερά μου για να ζεσταθώ, κάποιες εικόνες μαγικά, αποκτούν χρώμα ακόμα κι αν όλα στην πραγματικότητα δείχνουν τόσο ιδία, τόσο θλιβερά.

   Είναι η ελπίδα, εκείνο το φως που με κάνει να θέλω να το φτάσω.  Ίσως και να κάνω λάθος αλλά τι σημασία έχει? Αρνούμαι να κάνω πίσω πια. Άλλωστε θα ήμουν δειλή αλλά όχι, αν και το αρνείσαι, γνωρίζεις. 

   To όνειρο είναι τόσο δελεαστικό, όταν το χρωματίζω δίπλα σου. Όλα εκείνα τα  «γιατί», θα βρίσκονται πάντα μπροστά μου. Θα βρίσκονται πάντα, μέσα σε όλες μου τις μαύρες στιγμές, δίχως εσένα. Σε εκείνες, που το «δίχως εσένα», περιλάμβανε πάντα εσένα.  Δεν υπάρχει όμως πιο γλυκιά αυταπάτη, από το να «νομίζω», ότι ίσως μια μέρα αντιληφθείς το ταξίδι μου και θελήσεις να ταξιδέψεις μαζί μου.

   Απαντήσεις  μάλλον δεν θα πάρω ποτέ αλλά το θέμα δεν είναι εκεί. Αυτό που ξέρω,  είναι ότι μέσα από αυτό,  θα μπορώ να επιβεβαιώσω στον εαυτό μου, πως είμαι ζωντανή. Γιατί μόνο μέσα από συναισθήματα που σε ξεχειλίζουν, μόνο μέσα από συναισθήματα που σε κάνουν να καίγεσαι από ευτυχία , μπορείς να καλείσαι ζωντανός.  Γιατί είναι «τύχη» να νιώθεις πως ανήκεις κάπου, ακόμα κι αν δεν ήταν γραφτό, η καρδιά εκείνη, να σου ανήκει.

   Ένιωσες, αισθάνθηκες, πόνεσες και έκλαψες, για κάτι ιερό!Τι πιο ιερό από την ίδια σου, την «ουτοπική» ευτυχία.  Την ευτυχία, που θα μπορούσες να γνωρίσεις σε εκείνο τον άνθρωπο, που επέλεξες, με ψυχή και σώμα.

   Προς το παρόν,  ραντεβού εκεί που ξέρω ότι μου ανήκεις. Εκεί που ίσως θες και εσύ να σου ανήκω. Ραντεβού, στους ματωμένους χτύπους της καρδιάς μου.

  Απλά μην πεις τίποτα, ίσως μια μέρα τους ακούσεις. Καληνύχτα.

Louiza Bella © All Rights Reserved

                               

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

ΑΓΓΕΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Αυγούστου 20, 2012 featured , 0 Comments
   Άλλη μία νύχτα, πλησιάζει απειλητικά, προς το μέρος μου. Νοιώθω ρίγος, φοβάμαι. Τρέχω μακρυά. Βάζω όλη την δύναμη της καρδιάς μου και την ικετεύω να τρέξει, να τρέξει μακρυά. 

    Προσπαθώ να ξυπνήσω την λογική, προσπαθώ να την κάνω να με τιμωρήσει, που για ένα ακόμα βράδυ, τα τείχη του μυαλού, προβάλλουν εσένα. Σε προβάλλουν κι εγώ σαν δεμένη στην μορφή σου, παλεύω να ελευθερωθώ. Νιώθω ανήμπορη, αφού όσο περνάει ο καιρός, συνειδητοποιώ, πως όσες νύχτες κι αν περάσουν, εσύ, ως ακάλεστος επισκέπτης, θα εμφανίζεσαι στα όνειρα μου, για να με φροντίσεις με το δικό σου προσποιητό τρόπο. Εκείνο το τρόπο, που πάντα μέσα στα μάτια μου, αντικατόπτριζε, όλα όσα μπορεί να ζητούσα. Μέσα στα ματιά μου, όλα φάνταζαν και η φαντασία, πολλές φορές, είναι πλανεύτρα.

    Πλανεύτρα, γιατί με την μοναδική της δύναμη, καταφέρνει να μας κάνει σκηνοθέτες, της ίδιας μας της ζωής. Καταφέρνει να μας κάνει να παρατηρούμε την ζωή μας, με εκείνα τα "συναισθηματικά γυαλιά", που θα εμποδίσουν αυστηρά, κάθε υπόνοια, της πραγματικής μορφής, του ανθρώπου. Κάθε πραγματικό μήνυμα, των συναισθημάτων, της υπόστασης, της λογικής. Για άλλη μια φορά, θα νοιώθω πως πονάω και δεν θα ξέρω καν, ποιος πραγματικά είσαι και η ζωή θα γελάει ειρωνικά μαζί μου.

    Η φαντασία, θα μου επιβάλει να πλάσω την δική μου αλήθεια και τότε θα πέσω ξανά στην παγίδα σου. Στην παγίδα, που ο έρωτας στήνει, σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, να μοιραστούν τα όνειρα τους.  Σε ανθρώπους, που έχουν ανάγκη, κάποιος να εκτιμήσει, το βάθος των συναισθημάτων τους, ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει, να δώσουν όλη τους την ζωή, για να το καταφέρουν. 

   Όπως, όμως οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους, έτσι διαφέρουν και οι "Άγγελοι". Εκείνες οι εκλεκτές οντόντητες λουσμένες στο φως, που για τον καθένα από εμάς, παίρνουν και διαφορετική μορφή. Αυτό όμως δεν κάνει και ο έρωτας? Ο έρωτας, με παρωπίδες λογικής? 

   Άγγελοι, υπάρχουν και είναι γύρω μας. Εμείς απλά, πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια της λογικής στο κάλεσμα τους και όχι τα αυτιά της καρδιάς. Γιατί η καρδιά, θα έχει πάντα την ανάγκη να ακούσει. Η παγίδα, βρίσκεται στο κάλεσμα. Φυλάξου από το κάλεσμα των σειρήνων!

Louiza Bella © All Rights Reserved


στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Follow me @louiza_bella